Treść strony ZNANI STRYKOWIANIE

Deresław (Dziersław) Tłuk ze Strykowa - dziedzic strykowski, skarbnik (1386-96) i podsędek łęczycki (1397-1407). Żona Krzystka, synowie: Piotr h. Łazęka (kasztelan inowłodzki, miecznik łęczycki, 2 poł. XIV w. – 1468), Michał i Mikołaj. Na jego prośbę król Władysław Jagiełło w 1394 r. nadał prawa miejskie Strykowowi. Oprócz Strykowa Deresłąw Tłuk posiadał Rembielice, Parzymiechy, i Lipie w Wieluńskiem. Po jego śmierci w wyniku podziału majątku Stryków pozostało przy żonie Krzystce, które po r. 1420 przekazała ona synowi Michałowi, kanonikowi włocławskiemu i dziekanowi kieleckiemu. Drugi syn Deresława - Mikołaj  był dziedzicem Rokitnicy, Kraszewic, Wawrzyczewic, Dobieszkowa i Biechowa. W spadku po bracie Michale, syn Deresława - Piotr otrzymał Rokitnicę i części w  Strykowie, z którego odtąd stale się pisał (Piotr Tłuk ze Strykowa). Na podstawie: Alicja Szymczakowa, iPSB, biogram opublikowany w 1981 r. w XXVI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.

  • Maciej Stryjkowski

Maciej Stryjkowski (łac. Matys Strycovius pseud. Osostevitius) herbu Korzbok (ur. w 1547 w Strykowie – zm. w 1593) – polski historyk i poeta, dyplomata, ksiądz. W latach 1567-1570 studiował na Akademii Krakowskiej. Służył w wojsku pod komendą Aleksandra Gwagnina. W latach 1574-1575 posłował do Turcji wraz z A. Tarnowskim. W roku 1573 przyjął święcenia kapłańskie i został kanonikiem w Miednikach oraz proboszczem w Jurborku. Spod jego pióra wyszły:

  • Kronika Polska, Litewska, Żmudzka i wszystkiej Rusi (wydana w Królewcu 1582, wyd. 3 1846) – zawierająca liczne wstawki wierszowane w języku polskim, opisująca dzieje Rzeczypospolitej Obojga Narodów do 1581. Jest to udana kompilacja kronik Jana Długosza, Macieja Miechowity i innych. Jego autorstwa jest też pozostawiony w rękopisie obszerny poemat epicki "O początkach... sprawach rycerskiego sławnego narodu litewskiego" (1577, wyd. 1978), będący opisem dziejów Wielkiego Księstwa Litewskiego.
  • Goniec cnoty (Kraków 1574) – poemat genealogiczny o władcach Polski i Litwy
  • Sarmatiae Europeae descriptio (1578) – dzieło historyczno-geograficzne wydane przez Aleksandra Gwagnina.
  • Andrysowicz

Łazarz Andrysowicz - znakomity drukarz polski. Dokładna data jego urodzin nie jest znana. Było to zapewne na początku XVI w. Nie wiadomo też, czym zajmował się w pierwszych latach życia. Być może z zamiarem studiowania znalazł się w Krakowie. Pracę znalazł w drukarni Hieronima Wietora. Po śmierci Hieronima pomagał wdowie Barbarze, którą poślubił, stając się właścicielem drukarni. Głównym źródłem dochodów drukarza były trzy rodzaje druków: prognostyki i rubrycelle oraz podręczniki prawa miejscowego. Andrysowicz zabiegał o umocnienie swej pozycji zawodowej nadaniami królewskimi. Od króla Zygmunta Augusta uzyskał dla siebie i swego syna Jana przywilej druku książek w językach: polskim, łacińskim, greckim, hebrajskim i węgierskim przez 10 lat. Kilka lat cieszył się też serwitoriatem królewskim, dającym mu upoważnienie do drukowania statutów i konstytucji sejmowych. Z drukarni Andrysowicza wyszła też pierwsza w języku polskim książka o charakterze podręcznika geodezji "Geometria to jest miernicka nauka po polsku krótko napisana" autorstwa Stanisława Grzepskiego, profesora Akademii Krakowskiej oraz Olbrychta Strumieńskiego "O sprawie, sypaniu, wymierzaniu i rybieniu stawów".  Niemal wszystkie druki Łazarza wyróżniały się estetyką. Typograf dbał nie tylko o dobry gatunkowo papier, ale starannie dobierał ilustracje i ozdobniki. Najpiękniejszą chyba księgą wydaną przez Andrysowicza były Marcina Siennika "Lekarstwa doświadczalne" (1564), ozdobione 250 drzeworytami roślin leczniczych. Drukarnia Andrysowicza należała do najlepszych oficyn typograficznych w XVI w. w Krakowie - "gnieździe drukarstwa polskiego". Łazarz zmarł w 1577 r. Drukarnię, pod nazwą Drukarnia Łazarzowa, prowadził nadal jedyny jego syn i Barbary Jan Łazarzowic Januszowski. Wzniósł on zakład na wyżyny sztuki typograficznej i zdobył sławę drukiem utworów Jana Kochanowskiego. Źródło: m.in. Encyklopedia Gutenberga online.

Radziszewski Paweł (1890-1931), polski geolog i petrograf, od 1926 profesor uniwersytetu w Wilnie. Zajmował się głównie rozmieszczeniem skał magmowych na Wołyniu i w Karpatach. Opublikował m.in.: Granit z Korca i granit z Ośmicka na Wołyniu (1928), Przyczynek do petrografii dolnego kambru we wschodniej części gór Świętokrzyskich (1928).

  • Ks. Idzi Benedykt Radziszewski

Ks. Idzi Benedykt Radziszewski (1871-1922) inicjator powołania do życia Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i jej pierwszy rektor (1918-1922). Należał on do pokolenia Polaków, których dzieciństwo i młodość upływały w trudnym okresie niewoli, ale którzy byli równocześnie szczęśliwymi świadkami odzyskania przez Polskę niepodległości.
Idzi Benedykt Radziszewski był synem Marcelego i Józefy z Biernackich. Urodził się 1 kwietnia 1871 r. w Bratoszewicach. Oboje rodzice pochodzili ze zubożałej szlachty. Jak wynika z zachowanych źródeł zmieniali oni często miejsce zamieszkania (Nowosolna, Pniewnik, Bratoszewice, Stryków). Przyczyną tych przeprowadzek były szykany, jakie stosowały władze rosyjskie przenoszące kilkakrotnie Marcelego Radziszewskiego, nauczyciela szkoły elementarnej, któremu zarzucano słabą znajomość języka rosyjskiego, co w okresie planowego rusyfikowania polskiej młodzieży nie mogło ujść bezkarnie. Idzi wzrastał w zdrowej moralnie, wielodzietnej rodzinie chrześcijańskiej, miał czterech braci i jedną siostrę. Po ukończeniu szkoły elementarnej pod kierunkiem własnego ojca, Idzi uczęszczał przez osiem lat (od 1881 roku) do Filologicznego Gimnazjum w Płocku. Decyzja wstąpienia Idziego Radziszewskiego do Seminarium Duchownego we Włocławku (1889 r.) wskazuje, że pracę nad udoskonaleniem moralnym własnym i społeczeństwa polskiego uznał za najważniejszą w hierarchii wszystkich wartości. Seminarium to stało wówczas na wysokim poziomie naukowym dzięki kierownictwu braci Chodyńskich (Zenona i Stanisława). Dzięki nieprzeciętnym walorom umysłu i charakteru, jak również dzięki zdolnościom przywódczym ks. Radziszewski został wytypowany na studia do Akademii Duchownej w Piotrogrodzie (1893 r.), Akademia ta została utworzona w 1833 r. z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie i z Głównego Seminarium Duchownego w tym mieście. Ukoronowaniem studiów w Akademii Duchownej były święcenia kapłańskie, które otrzymał Idzi Radziszewski (1896 r.) z rąk rektora - ks. bp. Albina Symona, a także tytuł magistra z zakresu egzegezy w rok później. Pierwszą placówką pracy ks. Radziszewskiego był kościół św. Mikołaja w Kaliszu, gdzie przez kilka miesięcy (w 1897 r.) pełnił funkcję wikarego. W 1898 roku ks. Radziszewski udał się do Leuven (Leuvain), gdzie studiował w Wyższym Instytucie Filozoficznym, funkcjonującym w ramach tamtejszego Uniwersytetu Katolickiego. W roku 1900 ks. Idzi Radziszewski zdobył tytuł doktora na podstawie rozprawy na temat: De ideae religionis genesi in evolutionisimo Darvino-Spenceriano, napisaną pod kierunkiem ks. Dezyderego Merciera. Twórcza praca naukowa zajmowała w życiu ks. Radziszewskiego miejsce bardzo istotne i trwała w zasadzie do 1914 roku. Przez rozprawy, artykuły, opracowanie haseł do Encyklopedii Kościelnej, recenzje, sprawozdania ze zjazdów, przyczynił się ks. Radziszewski do ożywienia ruchu neotomistycznego w środowisku polskiej inteligencji zarówno duchownej jak i świeckiej. Do najważniejszych prac ks. Radziszewskiego należą: Odrodzenie filozofii scholastycznej (Warszawa 1901), Wszechnica Katolicka w Lowanium (Warszawa 1908), Teologia a nauki przyrodnicze (Włocławek 1910), Geneza religii w świetle nauki i filozofii (Włocławek 1911), Credo nowożytnego fizjologa (Włocławek 1913). W lutym 1918 roku zawiązał się w Piotrogrodzie komitet Organizacyjny Uniwersytetu. W skład jego weszli fundatorzy: Karol Jaroszyński (prezes), inż. Franciszek Skąpski (skarbnik), ks. Radziszewski (wiceprezes) ks. Czesław Falkowski (sekretarz). Komitet zdecydował zlokalizowanie uniwersytetu w Lublinie i rozpoczął pozyskiwanie kadry nauczającej spośród pracowników Akademii Duchownej i Wyższych Kursów Polskich w Piotrogrodzie. Przygotowano również projekt statutu uniwersyteckiego i szczegółowych przepisów ilu planowanych wydziałów. Rozpoczęto gromadzenie księgozbioru jako zalążka przyszłej biblioteki. Zaplanowano założenie specjalnego towarzystwa wspierającego materialnie uczelnię. Inicjatywę założenia uniwersytetu katolickiego zaakceptował Episkopat Królestwa Polskiego. Zaraz potem ks. Radziszewski rozpoczął starania o uzyskanie aprobaty Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Wstępną koncesję tego Ministerstwa na założenie prywatnego uniwersytetu otrzymał 6 września 1918 roku. Ks. Idzi Radziszewski zmarł w Lublinie na zapalenie płuc 22 lutego 1922 roku. Pogrzeb był wielką manifestacją całego miasta, a także uczestników z całej Polski. W dzień pogrzebu 25 lutego nad jego mogiłą przy ul. Lipowej w Lublinie przedstawiciele różnych grup społecznych ślubowali kontynuować rozpoczęte dzieło i dochować wierności idei Uniwersytetu Katolickiego. Źródło: http://zs2bratoszewice.pl/historia-szkoly.html

  • http://www.loc.gov/pictures/item/npc2007009985/

ZISHE, Zygmunt Breitbart (1893-1925) - człowiek o nadzwyczajnej sile, protoplasta Supermana
Zishe, Zisza, Zygmunt, Siegmund (podaje się takie formy jego imienia) Breitbart urodził się w Strykowie 22 lutego 1893 roku, w rodzinie ortodoksyjnych Żydów.  Podawana jest również inna data urodzin 22 luty 1883 rok, jednak to pierwsza z wymienionych figuruje na jego grobie w Berlinie. Rodzina Breitbartów pojawia się w książce Ungera Pinkasa pt. „Moje miasteczko Stryków”. W wieku trzech lat trafił do kuźni ojca, który był kowalem. Od najmłodszych lat imponował niezwykłą tężyzną fizyczną. Po ukończeniu trzynastu lat dołączył do cyrku przejeżdżającego przez Stryków. Występował jako cyrkowy siłacz, a jego głównymi estradowymi numerami było przegryzanie kowalskich obręczy oraz rozbijanie na klatce piersiowej kamiennymi płyt stalowymi młotami. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Trafił do niemieckiej niewoli i tam zastał go koniec wojny. Zaczął występować na targach i ulicach. Podczas jednego z takich występów w Bremie zauważył go dyrektor Cirkus Busch, jednego z najlepszych cyrków w Europie i zaproponował angaż. Było to w roku 1919. Wkrótce przygotowano dla Breitbarta specjalny program artystyczny w czasie, którego rozrywał łańcuchy, przegryzał monety, giął stal. Przeciągał wozy pełne ludzi, liną, którą trzymał najczęściej w ustach. Na jego klatce piersiowej układano specjalne pomosty, po których przejeżdżał załadowany samochód. Podstawy swojego ciała – co jest udokumentowane na zdjęciach – używał jako podłoża dla karuzeli. Został ogłoszony „Królem Żelaza”. Stał się symbolem tzw. „idei muskularnego syjonizmu”, której celem była walka ze stereotypowym obrazem cherlawego Żyda. Utarło się powiedzenie w społeczności żydowskiej, że „jeżeli pomiędzy Żydami znalazłoby się tysiąc Breitbartów, to skończyłyby się prześladowania”. Znamiennym jest fakt, że w wydanej przez siebie publikacji „Power Muscle” (siła mięśni) określa się go jako polskiego siłacza i polskiego Apollo, a nie ma słowa o jego żydowskim pochodzeniu. Był również współautorem własnej biografii pt. „Historia mojego życia”. Pisano o nim jako o nadczłowieku o doskonałej sprawności fizycznej. Występował w Europie oraz w Ameryce. Szczególnie występy w Kanadzie i USA przysporzyły mu ogromną popularność, a jego występy biły wszystkie dotychczasowe rekordy frekwencji. Jego występy w Kanadzie i USA oglądali m.in. Siegel i Schuster twórcy komiksu o „Królu Żelaza – Supermanie”. W Nowym Jorku gdzie mieściło się jego amerykańskie mieszkanie nazywano go Supermanem Nowego Jorku. Jego występy reklamowano jako popisy Supermana Wieków. Zmarł 12 października 1925 roku, po kilkunastu tygodniach od nieszczęśliwego zdarzenia. Podczas wykonywania jednego ze standardowych numerów występów polegającego na wbijaniu szpica dłonią w deskę, przypadkowo przekłuł sobie kolano. Zardzewiały szpic wywołał zakażenie krwi. W ranę wdało się zakażenie, które szybko postępowało. Amputowano mu obydwie nogi, przeszedł dziesięć operacji, co jednak nie uchroniło go przed śmiercią. Jeszcze za życia w roku 1923 wystąpił w filmie w reżyserii Maxa Neufelda „Człowiek ze stali”. W 2001 roku stał się bohaterem filmu wyreżyserowanego przez Wernera Herzoga pt. „Niezwyciężony”. W roku 2010 ukazały się trzy książki na jego temat: Zishe the Strongman, Superman, First Jewish Superhero. Miał dwóch braci Josefa i Gershoma, którzy również występowali jako siłacze, reklamowani braćmi „Króla żelaza”. Osoba Zygmunta Breitbarta, postać mitycznego Golema, poglądy Fryderyka Nietzsche o stworzeniu nadczłowieka i postać Stanley’a Weissa (jego twarz z charakterystyczną szczęką) posłużyły do stworzenia postaci ikony amerykańskiej pop – kultury Supermana. 

  • Antoni Jabłoński

Jabłoński Antoni (9 VI 1860 Stryków - 2 VI 1926 Stryków) budowniczy mostów.
Był synem stelmacha. Po ukończeniu szkoły powszechnej pracował w latach 1876 - 1884 w fabryce "Borman i Szwede" w Warszawie, najpierw jako praktykant, potem czeladnik i majster. W 1884 przeniósł się do Tow. Fabryki Machin i Odlewów "K. Rudzki i Ska" w Warszawie, gdzie był traserem, a później kierownikiem traserni. Gdy w roku 1892 firma ta rozpoczęła budowę mostów, pracował w terenie, kierując budowami, m.in. w latach 1895 - 1897 brał udział w budowie mostów na kolei Północno Ussuryjskiej (część magistrali transsyberyjskiej), w latach 1897 - 1898 w budowie mostu na Dźwinie Północnej na linii kolejowej Perm-Kotłas, w latach 1899 - 1901 mostu na Amu Darii na kolei Środkowo-Azjatyckiej, w latach 1902 - 1904 mostu na rzece Wołchow na linii Petersburg-Wołogda. Jabłoński kierował z ramienia firmy "K. Rudzki i Ska" montażami mostów przez Wisłę w Warszawie: w 1908 pod Cytadelą, a w latach 1908 - 1909 III mostu (obecnie im. ks. J. Poniatowskiego). Kierował też montażem stalowego mostu drogowego przez Niemen w Grodnie (1909) oraz mostu Ochtieńskiego przez Newę w Petersburgu (1910 - 1911). W latach 1914 - 1915 kierował budową mostów wznoszonych przez firmę "K. Rudzki i Ska" na kolei Środkowo-Amurskiej (część magistrali transsyberyjskiej), a w latach 1918 - 1920 podniesieniem dwóch przęseł długości po 127 m mostu przez rzekę Amur w Chabarowsku, wysadzonych w czasie wojny domowej. W 1920 wrócił przez Japonię do kraju i do końca życia był burmistrzem miasta Strykowa. Źródło: https://www.strykow.pl/551,historia

 

Strona w trakcje opracowywania.

Kontakt stopka

Dane adresowe

  • Stryków Herb

URZĄD MIEJSKI W STRYKOWIE

ul. Tadeusza Kościuszki 27
95-010 Stryków

 

 

 

 

      tel. +48 (42) 719 80 02
      fax +48 (42) 719 81 93
      e-mail: strykow@strykow.pl

      Godziny urzędowania
      pn, wt, śr: 08:00 - 16:00
      czw: 07:00 - 16:00
      pt: 08:00 - 15:00

      Godziny pracy kasy Urzędu:
      pn, wt, śr: 08:00 - 15:00
      czw: 07:00 - 15:00
      pt: 08:00 - 14:00

Zapytaj Burmistrza

Formularz kontaktowy (pl)
*
*
*

Mapa Stryków

[obiekt mapy] Mapa Stryków